Kronika » 2009/2010

W dniu 16 czerwca b.r. trzej uczniowie klasy III L – Rafał Dolniak, Artur Kuźniak i Radosław Leski pod opieką mgr Iwony Anioł – Pianko brali udział w niezwykle ciekawym spotkaniu z profesorem Dov Weissbergiem – człowiekiem pochodzenia żydowskiego mieszkającym od 60 lat w Tel Awiwie, znanym chirurgiem, uratowanym w czasie II wojny światowej przed konsekwencjami antysemickiej polityki Niemców przez rodzinę państwa Wieczorków z Częstochowy. To spotkanie zostało znakomicie zorganizowane w LO nr VII im. Mikołaja Kopernika w Częstochowie. Otworzyła je Pani Dyrektor Danuta Książkiewicz witając pana profesora, przedstawicieli rodziny Wieczorków oraz delegacje szkolne przybyłe pod opieką głównie nauczycieli historii. Po części oficjalnej zabrał głos pan profesor Weissberg. Już po kilku zdaniach cała sala znalazła się w niezwykłym skupieniu, „przenosząc się” na fali opowieści w straszny czas II wojny światowej. Bohater spotkania – dziś 81 – letni człowiek – niezwykle dynamicznie opowiadał o swoich wojennych przeżyciach, ilustrując narrację przywiezionymi fotografiami miejsc i osób związanych ściśle z jego życiem w tamtym czasie. Dla tych, którzy nie mogli uczestniczyć w tym spotkaniu - kilka informacji na jego temat. Dov Weissberg (w czasie wojny udało mu się uzyskać „aryjskie” dokumenty - metrykę urodzenia, świadectwo chrztu, legitymację szkolną, na mocy których żył pod przybranym nazwiskiem Józef Balicki) urodził się w 1929 r. w zasymilowanej rodzinie żydowskiej we Lwowie. Od momentu wybuchu wojny do roku 1943 stracił całą najbliższą rodzinę (rodziców, rodzeństwo, dziadków). On sam został wcześniej wysłany przez rodziców do Warszawy, gdzie ukrywał się wraz z wujem po „aryjskiej” stronie przed Niemcami, by nie iść do getta, gdyż pobyt tam jeszcze bardziej zbliżał do śmierci. Jako 14 letni chłopiec, po upadku powstania warszawskiego, w czasie którego ukrywał się wraz z kilkoma innymi osobami w pewnej kamienicy u polskiej rodziny, opuścił Warszawę, trafiając wraz z innymi mieszkańcami do obozu przejściowego w Pruszkowie, a następnie do szpitala i obozu dla uchodźców w Częstochowie. W czasie spotkania z uczniami pan profesor opisywał skrajną nędzę panującą w obozie, a szczególnie straszny głód. Właśnie w tym czasie, kiedy jeszcze trwała wojna, przygarnęła go pod swój dach pani Stanisława Wieczorek – osoba niezamożna, posiadająca mały domek z pokojem i kuchnią, w którym mieszkała wraz z mężem i trojgiem dorosłych dzieci. Początkowo pragnęła jedynie pomóc samotnemu dziecku w tym trudnym czasie, jednak szybko zorientowała się, że grozi mu śmiertelne niebezpieczeństwo – odkryła, że Józef Balicki ma żydowskie pochodzenie. Zatrzymała go jednak przy swojej rodzinie, chroniła przed otoczeniem i w chwilach, kiedy nie było świadków pouczała, jak należy się zachowywać (np. w czasie modlitwy) by nie zwracać uwagi otoczenia. Po wojnie chłopcu udało się odnaleźć w Polsce rodzinę, z którą wyjechał do Izraela. Tam ukończył studia medyczne, założył rodzinę. Kilkakrotnie pisał do rodziny Wieczorków, jednak nie otrzymali oni jego listów. Jak powiedział, cały czas pamiętał, czuł wdzięczność i chęć, by w jakiś specjalny sposób ją okazać. Do potomków pani Stanisławy udało mu się dotrzeć dopiero w roku 2008 za pośrednictwem Instytutu Yad Vashem w Jerozolimie, który zajmuje się m. in. rozpatrywaniem wniosków o przyznanie honorowego odznaczenia „Sprawiedliwy wśród Narodów